„— O, ja —! Ale uczynię wszystko, czego pani żąda, bez pani na to! Nic się pani nic stanie, za to ja odpowiadam!
— Tak, bo tak powinniście, Danielu. Mam tylko was...
— Słyszane rzeczy! Niech pani przyjdzie do mnie, a nie do żadnej innej żywej duszy, wszystko jedno, czy chce pani jechać na saneczkach, c.y byleco innego.
Nie, to już zakrawało na głupotę. Daniel myślał, powiedziećby można, — zbyt bezmyślnie, przerwała więc na dzisiaj i rzekła dowidzenia. Narazie musiała sobie pozwobć na odpoczynek, posunęła się na drodze kawałeczek dalej — teraz chce spać, spać i jeść. Co się stało Całkowite zwycięstwo odniesione i bezsprzecznie udałe. Za dwa tygodnio lub trzy — nowy krok na kurzą stopkę naprzód!
Wracała do domu z lżejszą duszą, aniżeli z niego wyszła, uwolniona z ucisku, który tak długo dźwigała. To małe dziewczątko, nie poddała się, lecz znów uczyniła, co było w jej siłach, ułożyła plan, uporządkowała, zapobiegła — na przekór losowi. To, co uzyska na tym manewrze, nie będzie niezasłużone. ..
Dzień schodził za dniem, dobrze wpływał na nią «pokój, który sobie sama stworzyła, wróciła jej ponownie ładniejsza cera, a wieczorami, przed zaśnięciem, leżała i wpatrywała się w ciemność, duzę mając pogrążoną w kojące światło. Daniel nie miał oka na jej oszpecenie, tę stronę rzeczy mogła pominąć, wydawał się za każdem nowem potkaniem coraz bardziej zachwycony tem, co pozostało z Julji dEspard. Zresztą nie była ruiną, gdzież tam, ciało jej było jednako bez błędu, a ów nieszczęsny przedni ząb mogła wstawić na sztyfcik, wiele osób musiało to uczynić...“(16)