„Dwa małe, złociste statki zbliżały się z północy i północnego wschodu.
Następny nadlatywał ze wschodu, a jeszcze jeden trzymał się tuż nad nim, manewrując wyraźnie w ten sposób, by stanowić dla niego osłonę.
Na południu wielki... nie, to nic, to po prostu frachtowiec zajęty swoimi sprawami. Ale nie — wyrzuca łodzie. Przybliżył obraz. Łodzie bojowe pędzące w jego kierunku.
Na południowym wschodzie... A, do diabła z południowym wschodem! Ze stojaka wygrzebał żeton Revelo i walnął nim w szczelinę receptora. Żeton wyśliznął mu się z palców i spadł na pokład. Deeming rzucił się na niego i zgarnął łapczywie.
Z prawej strony łodzi wykwitł nagle jaskrawy różowy obłok; drugi taki sam pojawił się zaraz za nim. Oznaczało to „zatrzymaj się w celu przesłuchania, bo inaczej..."
Cały kadłub łodzi zabrzęczał; indukowane wibracje przybrały postać słów „Zatrzymaj się w imieniu Aniołów! Przygotuj się do holowania".
— Tak, pewnie — powiedział Deeming i tym razem trafił żetonem w szczelinę. Uderzył w guzik i obraz, który widział jednocześnie na ekranie i przez okienka, znikł.
Wyłączył wszystko, co mu nie było potrzebne, i odchylił się w tył, spocony jak mysz. „
Nie miał zamiaru nawet przez moment rozważać tej odległej mało prawdopodobnej możliwości, że wzięli go za kogoś innego. Znakomicie wiedzieli, z kim mają do czynienia. Ile w końcu trzeba było im czasu, by wziąć go na muszkę na planecie, o której nie mogli mieć najmniejszego pojęcia, że jest jego celem Pół godziny t“(13)